درهجوم لحظه های پوچ جدایی ، سکوت تنها یاد گار لحظه های با تو بودن است وقتی ثانیه ها رفتن را تلنگر میزنند بودنت به کوچه فراموشی کوچ می کند .
آنکه بین من و تو شام جدایی آورد ، می کنم نفرینش ، یا الهی ، بکنش چون من زار ، پیش معشوقش خار ، هر دو چشمانش تار ، تا بداند چه به من می گذرد ، از غم دوری آن چشم عزیز
عاشقم باش ولی دورادور دو قدم فاصله را دستم هست
در هجوم لحظه های پوچ جدایی سکوت تنها یادگار لحظه های با تو بودن است، وقتی ثانیه ها رفتنت را تلنگر میزنند بودنت به کوچه ی فراموشی کوچ میکند
آنکه بین من و تو شام جدایی آورد، می کنم نفرینش، یا الهی، بکنش چون من زار، پیش معشوقش خار، هر دو چشمانش تار، تا بداند چه به من میگذرد، ز غم دوری آن چشم عزیز
پنهان شدی و در کلماتم رها شدی / با من رفیق بودی و از من جدا شدی / رویای فاتحانه ی یک قلب ناامید / پایان عاشقانه ی یک ماجرا شدی
نمیخواهم قلب تو باشم که با هر اتفاق بشکنم میخواهم روح تو باشم که تنها در هنگام مرگ از تو جدا شوم
گویند که حافظ گفته است غم جدایی و غم تنهایی دو غم اند، من که دچارم به هر دو غم چه کنم
دلم یه دوست خوبم میخواد که خیلی مهربون باشه، دلش اندازه ی دریا به رنگ آسمون باشه
نام تو را تا میبرم قلبم غریبی میکند، چشم انتظار در دلم درد عجیبی میکند
گفتی محبت کن برو، باشه خداحافظ ولی، رفتم که تو باور کنی دارم محبت میکنم
کاش میدانستم چشمانت چه زمان خواهد یافت، که "نگاه، زاده ی علاقه است"
ابرهای بارانی چشمانم از بس باریدند ، همچون چاه چشمان عروسک هاییم خشکیدند . پایان جدایی کجاست .
کاش به جای جدایی مردن بود ، چون مردن یک لحظه است و جدایی ذره ذره مردن
به چشم خسته ی من آسمون سنگ شده ، لعنت به این جدایی دلم برات تنگ شده
آنکه بین من و تو شام جدایی آورد ، می کنم نفرینش ، یا الهی ، بکنش چون من زار ، پیش معشوقش خار ، هر دو چشمانش تار ، تا بداند چه به من می گذرد ، از غم دوری آن چشم عزیز
نامه ای از من اگر سویت نمی آید نرنج، هر چه را من مینویسم اشک پاکش یکند
یه سکه رو بنداز بالا، اگه شیر اومد دوستت دارم، اگه خط اومد، شک نکن دوستت دارم
با اشکی که از دوریت بر چهره دارم، تو را تا صبح محشر دوست دارم
یه آسمون گل قشنگ تقدیم نگاه تو، این دل تنهای غریب فدای روی ماه تو
یه گل برات فرستادم، اگه نرسیده ببین تو چقدر گلی که روش نشده بیاد!
نه از قایق مینویسم، نه از زخم شقایق، به یاد لحظه های با تو بودن، به یاد آن دقایق مینوسم
از سوز محبت چه خبر اهل هوس را / این آتش عشق است نسوزد همه کس را .
من همین یکدانه دل دارم بفرما بشکنش / کوزه ای از آب و گل دارم بفرما بشکنش / تو سبوی آرزوهای مرا بشکسته ای / هرچه باداباد ، این هم دل بفرما بشکنش .
گرچه راه قیامت پر خطر است ، اما جدایی ز دوستان قیامتی دگر است .
سیه چشمی به کار عشق استاد، به من درس محبت یاد میداد، مرا از یاد برد آخر، ولی من بجز او عالمی را بردم از یاد
عمیق ترین درد زندگی مردن نیست، پنهان کردن قلبی است که به بدترین حالت شکسته باشه
به خود راست بگو، آنگاه توان دروغ گفتن به هیچ کس را نخواهی داشت؛ ( شکسپیر )
به همه عشق بورز، به تعداد کمی اعتماد کن و به هیچ کس بدی نکن؛ ( شکسپیر )
داده ام دل به نگاری که خدا می داند / نه محبت ، نه مروت ، نه وفا می داند .
در من غم بیهودگیها می زند موج / در تو غروری از توان من فزونتر / در من نیازی می کشد پیوسته فریاد / در تو گریزی می گشاید هر زمان پر .
و حالا انتهای کوچه ی شعر / منم با انتظاری مبهم و زرد / ولی ای کاش جادوی نگاهت / غزل های مرا غارت نمی کرد .
تا دو چشمان سیاهت دید چشم / بر سیاهی بخت خود خندید چشم / از خجالت پیش چشمت آب شد / پلک را بر روی خود پوشید چشم .
بی احساس و بی عاطفه بودن ، انسان را از واقعیت دور می کند ، امیر احساسات باشیم نه اسیر آن .
به چه مانند کنم در همه آفاق تو را / هرچه در ذهن من آمد تو از آن خوب تری .
گلی دارم که تو گلها غریبه / نه نارنجه و نه لیمو و نه سیبه / گلی دارم به دست کس نمیدم / خریدم گوهری و پس نمیدنم .